ตามรอยเท้านักบุญ | 7 พฤศจิกายน
นักบุญวินเซนโซ กรอสซี (Saint Vincenzo Grossi)
พระสงฆ์ผู้เปี่ยมด้วยความยินดี และผู้ถ่ายทอดความรักของพระเจ้าผ่านการรับใช้ I ค.ศ. 1845–1917
บางครั้งความยินดีไม่ได้เกิดขึ้นเพราะทุกสิ่งเป็นไปตามความปรารถนาของเรา แต่เกิดจากหัวใจที่ยังคงวางใจในพระเจ้า แม้ต้องเผชิญกับความยากลำบาก
ชีวิตของนักบุญวินเซนโซ กรอสซี ชวนให้เราเรียนรู้ว่า ความเชื่อไม่ได้ทำให้ชีวิตปราศจากอุปสรรค แต่ช่วยให้เรามีกำลังใจที่จะรัก รับใช้ และทำความดีต่อไปด้วยความยินดี
ประวัติของท่าน
นักบุญวินเซนโซ กรอสซี เกิดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1845 ที่เมืองปิซซีเกตโตเน (Pizzighettone) ประเทศอิตาลี ในครอบครัวที่มีความเชื่อและให้ความสำคัญกับคุณค่าของชีวิตคริสตชน ตั้งแต่วัยเยาว์ ท่านปรารถนาจะเป็นพระสงฆ์ แต่ต้องเลื่อนการเข้าสามเณราลัยออกไปเพื่อช่วยครอบครัวทำงานในโรงสีของบิดา ระหว่างนั้นท่านยังคงศึกษาและเตรียมตัวสำหรับกระแสเรียกด้วยความอดทน
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ท่านเข้าสามเณราลัยในปี ค.ศ. 1864 และได้รับศีลบวชเป็นพระสงฆ์เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1869 ท่านปฏิบัติหน้าที่อภิบาลในหลายชุมชน ก่อนจะเป็นเจ้าอาวาสที่วิโคเบลลิญญาโน (Vicobellignano) เป็นเวลาถึง 34 ปี ท่านให้ความสำคัญกับการสอนคำสอน การอบรมความเชื่อ และการดูแลเด็กและเยาวชน โดยเฉพาะผู้ที่ขาดโอกาสทางการศึกษาและต้องเผชิญความยากจน ด้วยความห่วงใยต่อเด็กหญิงและหญิงสาวที่ขาดโอกาส ท่านได้ก่อตั้งคณะธิดาแห่งโอราทอรี (Daughters of the Oratory) เพื่อร่วมงานด้านการศึกษาและการอบรมชีวิตคริสตชน
ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 และได้รับการประกาศแต่งตั้งเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิส เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2015
เรื่องราวที่น่าจดจำ
1. ผู้รู้จักรอคอยเวลาของพระเจ้า
เมื่อยังเป็นหนุ่ม วินเซนโซปรารถนาจะเข้ารับการอบรมเพื่อเป็นพระสงฆ์ แต่ความจำเป็นของครอบครัวทำให้ท่านต้องเลื่อนความตั้งใจออกไป ท่านไม่ได้ละทิ้งกระแสเรียก แต่เลือกทำหน้าที่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรับผิดชอบ พร้อมกับเตรียมตนเองอย่างต่อเนื่อง
ชีวิตช่วงนี้แสดงให้เห็นว่า การวางใจในพระเจ้าไม่ได้หมายถึงการหยุดทำสิ่งต่าง ๆ แต่เป็นการซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ในปัจจุบัน ขณะรอคอยโอกาสที่จะตอบรับกระแสเรียกอย่างเต็มที่
2. พระสงฆ์ผู้มองเห็นคุณค่าของเด็กและเยาวชน
ในช่วงเวลาที่สังคมเผชิญความยากจนและการขาดโอกาสทางการศึกษา คุณพ่อวินเซนโซไม่ได้จำกัดงานอภิบาลไว้เพียงการประกอบพิธีกรรม ท่านต้อนรับเด็ก ๆ ให้การศึกษา สอนคำสอน และช่วยให้พวกเขาตระหนักถึงศักดิ์ศรีของตนเองในฐานะบุตรของพระเจ้า ท่านยังตระหนักถึงความยากลำบากของเด็กหญิงและหญิงสาว จึงริเริ่มคณะธิดาแห่งโอราทอรี เพื่อให้มีผู้ร่วมสืบสานพันธกิจด้านการศึกษาและการอบรมความเชื่อ
ชีวิตของท่านจึงเตือนเราว่า การประกาศข่าวดีไม่ใช่เพียงการถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับพระเจ้า แต่ยังเป็นการช่วยให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความรักของพระองค์ผ่านการกระทำของเรา
3. ความยินดีที่ไม่ขึ้นอยู่กับความสำเร็จ
ชีวิตอภิบาลของท่านไม่ได้ปราศจากอุปสรรค ทั้งความยากจนของชุมชน ภาระหน้าที่ และความยากลำบากในการพัฒนางานที่ท่านริเริ่ม อย่างไรก็ตาม ชีวิตและจิตตารมณ์ของท่านได้รับการจดจำในด้านความเรียบง่าย ความอดทน และความยินดีในการรับใช้
ความยินดีเช่นนี้ไม่ได้หมายถึงการไม่เคยเหน็ดเหนื่อยหรือผิดหวัง แต่เป็นการไม่ปล่อยให้อุปสรรคทำให้เราสูญเสียความหวังและความรักต่อพันธกิจที่ได้รับ
คำสอนที่สำคัญ
1. เรียนรู้ที่จะวางใจในเวลาของพระเจ้า
บางครั้งสิ่งที่เราปรารถนาอาจไม่เกิดขึ้นทันที แต่เรายังสามารถดำเนินชีวิตอย่างซื่อสัตย์และเตรียมตนเองสำหรับสิ่งที่พระเจ้าทรงเรียกให้ทำได้
2. ความยินดีของคริสตชนเติบโตผ่านการรับใช้
ความยินดีไม่ได้เกิดจากการได้รับสิ่งที่ต้องการเสมอไป แต่สามารถเกิดขึ้นจากการได้ทำความดี ได้ช่วยเหลือผู้อื่น และได้เป็นเครื่องมือแห่งความรักของพระเจ้า
3. การสอนความเชื่อต้องมาพร้อมกับการเป็นพยานด้วยชีวิต
นักบุญวินเซนโซไม่ได้เพียงสอนให้เด็กและเยาวชนรู้จักพระเจ้า แต่ยังดูแลชีวิตและศักดิ์ศรีของพวกเขา ชีวิตของท่านเตือนเราว่า คำสอนจะมีความหมายมากยิ่งขึ้น เมื่อผู้เรียนได้สัมผัสความรัก ความเอาใจใส่ และความเมตตาจากผู้ถ่ายทอดความเชื่อนั้น
บทสรุป
นักบุญวินเซนโซ กรอสซี เป็นแบบอย่างของพระสงฆ์ที่ดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย ซื่อสัตย์ต่อกระแสเรียก และอุทิศตนเพื่อผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ
ท่านสอนเราผ่านชีวิตว่า แม้สิ่งต่าง ๆ จะไม่เป็นไปตามที่หวัง เราก็ยังสามารถเลือกที่จะวางใจในพระเจ้า รักษาความยินดีไว้ในหัวใจ และทำความดีต่อไปได้
“ความยินดีไม่ได้หมายถึงการมีชีวิตที่ปราศจากอุปสรรค แต่หมายถึงการไม่สูญเสียความหวังและความรัก แม้ในวันที่ทุกสิ่งไม่เป็นไปตามที่ปรารถนา”
***ข้อคิดปิดท้ายเรียบเรียงจากจิตตารมณ์ของท่าน ไม่ใช่คำกล่าวโดยตรงของนักบุญ
