📖 Catechesi Tradendae | ข้อ 17
บทที่ 2 ประสบการณ์อันยาวนานของพระศาสนจักร

การฟื้นฟูที่ถูกต้องและสม่ำเสมอ

           17. ที่สุด การสอนคำสอนจำเป็นจะต้องได้รับการฟื้นฟูอยู่เสมอ โดยขยายขอบเขตแห่งความนึกคิดให้กว้างขวางออกไป ตรวจสอบวิธีการที่ใช้อยู่ แสวงหาภาษาที่เหมาะสมมาใช้ และนำอุปกรณ์เครื่องใช้ใหม่ ๆ มาช่วยถ่ายทอดข่าวดีนี้
การฟื้นฟูมิได้มีผลที่ดีเท่ากันทุกครั้ง บรรดาพระสังฆราชที่มาร่วมประชุมต่างตระหนักดีว่า ทุกวันนี้ การสอนคำสอนมิเพียงแต่การก้าวรุดหน้าไปอย่างมีชีวิตชีวา และมีการริเริ่มที่น่าพอใจเท่านั้น ในขณะเดียวกัน ก็ยอมรับถึงข้อจำกัดหรือกระทั่ง “ข้อบกพร่อง” ที่เกิดขึ้นเช่นกัน (สรุปผลการประชุมสมัชชาสังฆราช ข้อที่ 1 หน้า 3-4)

            ข้อจำกัดนี้อาจพิจารณาว่ารุนแรง เมื่อมาคุกคามต่อความบริบูรณ์และความถูกต้องของเนื้อหา

            ในสารถึงประชากรของพระเจ้า มีคำกล่าวว่า “ความจำเจซ้ำซากโดยที่ไม่ยอมรับความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย และการเปลี่ยนแปลงแบบที่พร้อมจะเสี่ยงภัยอยู่เสมอนั้น ล้วนเป็นอันตรายต่อการสอนคำสอนพอ ๆ กัน” (สรุปผลการประชุมสมัชชาพระสังฆราช ข้อที่ 6 หน้า 7-8)

            ความจำเจซ้ำซากนำไปสู่ความน่าเบื่อหน่าย น่าเอือมระอา และเป็นอัมพาตในที่สุด

            ความเปลี่ยนแปลงแบบเสี่ยงภัยก็นำความสับสนไปสู่ตัวของผู้เรียนคำสอน และในตัวพ่อแม่ในกรณีที่ผู้เรียนนั้นเป็นเด็ก นอกจากนั้นยังก่อให้เกิดการออกนอกลู่นอกทาง และการแตกแยกซึ่งจะทำลายเอกภาพ

           พระศาสนจักรจำเป็นต้องให้ข้อพิสูจน์ถึงความปรีชาฉลาด ความวิริยะ อุตสาหะ ตลอดจนลู่ทางใหม่ ๆ เกี่ยวกับการสอนคำสอน และนำมาใช้ในสมัยปัจจุบันเหมือนกับที่ได้เคยกระทำมาแล้วในอดีต

— นักบุญสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2
Catechesi Tradendae (การสอนคำสอนในยุคปัจจุบัน), ข้อ 17